Antoinette Rijpma-de Jong en het waarmaken van je dromen

Vandaag beginnen de Olympische Winterspelen. Misschien kijk je straks op TV naar het ijs, de focus, de spanning en het publiek. En misschien zie je daar Antoinette Rijpma-de Jong staan. Voor de vierde keer al doet zij al mee aan de Olympische Spelen. Vier keer het hoogste podium van de sport bereiken betekent niet dat het vanzelf ging. Het betekent dat iemand keer op keer heeft gekozen voor doorzetten. Ook op momenten dat stoppen makkelijker was geweest.

Haar verhaal is misschien herkenbaar voor jou. Want misschien droom jij niet van Olympisch goud, maar misschien droom jij van iets heel anders. Een leven dat beter bij je past. Een studie. Een carrière. Een creatief project. Of simpelweg van durven zijn wie je bent. Wat je droom ook is: de weg ernaartoe voelt soms lang, onzeker en eenzaam. Antoinette weet hoe dat voelt. Ze begon ooit als een meisje op het ijs in Friesland, niet met een vast omlijnd Olympisch plan, maar met liefde voor het schaatsen. Wat volgde waren jaren van trainen, afzien, wachten, hopen, falen en opnieuw proberen. Successen kwamen, maar ook teleurstellingen. Blessures. Druk. Verwachtingen van buitenaf. Wat haar onderscheidt, is niet dat ze nooit twijfelde. Het is dat ze bleef gaan. Dat ze zichzelf bleef vertrouwen, zelfs wanneer anderen dat misschien even niet deden.

Je hoeft niet altijd zeker te zijn. Je hoeft niet altijd te weten of het gaat lukken. Je hoeft alleen bereid te zijn om te blijven bewegen, ook als het spannend wordt. Ook als het langzaam gaat. Ook als je struikelt. Hoe vaak houd jij jezelf klein omdat je denkt dat je nog niet “goed genoeg” bent? Dat je eerst nog meer moet kunnen, weten of zijn? Antoinette stond ook niet op dag één op het Olympische ijs. Ze werkte ernaartoe. Stap voor stap. Jaar na jaar. En soms betekent groeien dat je iets doet wat niets te maken lijkt te hebben met je oorspronkelijke doel.

Een paar jaar geleden stapte Antoinette uit haar comfortzone op een heel andere manier. Ze stond voor de lens van fotograaf William Rutten, voor Hannah. Geen schaatspak. Geen tijden. Geen prestaties om je achter te verschuilen. Alleen zijzelf, voor de camera. Dat was spannend, misschien zelfs een beetje ongemakkelijk. En juist daarom deed ze het.

Echte groei gebeurt vaak daar waar je jezelf niet volledig onder controle hebt. Waar je niet kunt winnen of verliezen, maar alleen kunt zijn. Door die stap te zetten, liet Antoinette zien dat kracht niet alleen zit in winnen, maar ook in kwetsbaarheid. In durven laten zien wie je bent, los van wat je doet. Misschien herken je dat. Dat je diep vanbinnen voelt dat je toe bent aan een volgende stap, maar dat je hoofd je tegenhoudt. Wat als het mislukt? Wat als anderen iets vinden? Wat als ik faal? Laat dit dan je reminder zijn: falen is geen teken dat je het niet kunt. Het is een teken dat je het probeert. Hoe bereik je jouw dromen? Niet door te wachten tot je er klaar voor bent. Niet door alles perfect uit te denken. Maar door keuzes te maken die je dichterbij je doel brengt. Door te investeren in jezelf. Door discipline te kiezen op dagen dat motivatie ontbreekt. Door mild te zijn voor jezelf wanneer het even niet lukt.

Antoinette staat de komende weken op het ijs. Niet alleen als topschaatser, maar als bewijs dat dromen bereikbaar zijn voor wie blijft gaan. Voor wie durft te werken, te vertrouwen en soms ook los te laten. Dus als jij dit leest en denkt: maar zij is bijzonder, ik niet — onthoud dan dit: zij begon ook gewoon als meisje met een droom.

Wil jij jouw verhaal ook delen op ons platform, laat het weten en stuur ons een bericht met jouw verhaal.