Waarom je best doen niet meer genoeg lijkt te zijn

Nu de vakantie voorbij is, school en studie weer starten moeten we weer ons best doen, maar wanneer is het genoeg? Goede cijfers. Een leuke studie. Een succesvolle carrière. Een fit lichaam. Een bruisend sociaal leven. En natuurlijk ook nog een beetje tijd voor jezelf.

Je hebt je tentamen gehaald. Niet met een zesje, maar met een acht. Lekker toch? Nou… je had eigenlijk een negen kunnen halen. Je hebt een stage gevonden. Een goede ook. Maar je vriendin zit bij een veel groter bedrijf. Je hebt een leuke outfit aan, je haar zit goed en je hebt eindelijk een avondje met vriendinnen gepland. Alleen heb je vandaag maar 6.000 stappen gezet. En terwijl je met je vriendinnen aan tafel zit, denk je ineens aan die mail die je nog moet beantwoorden. Welkom bij de nieuwe prestatiedruk.

Niet meer alleen presteren op school of op je werk, maar presteren op ongeveer ieder onderdeel van je leven. Het leven als een to-dolist.

Vroeger was het misschien vrij overzichtelijk. Je moest je huiswerk maken. Een diploma halen. Een baan vinden. Nu lijkt het alsof er een soort onzichtbare checklist naast je leven ligt.

Goede cijfers, interessante studie, leuke bijbaan, stage bij een goed bedrijf, sporten, gezond eten, genoeg vrienden, leuke vakanties, mooie foto’s, mentale gezondheid op orde, alles check! Het bizarre is: veel van die dingen zijn op zichzelf helemaal niet verkeerd. We willen allemaal graag gezond zijn, leuke mensen om ons heen hebben en iets doen waar we trots op zijn.

Maar wanneer alles tegelijk goed moet gaan, wordt het leven een wedstrijd die je onmogelijk kunt winnen. Want er is altijd wel iets dat beter kan.

Je ziet vooral wat je mist.

En social media maakt dat niet bepaald makkelijker. Je ziet iemand van 21 die haar eigen bedrijf heeft. Iemand die een half jaar door Azië reist. Iemand die cum laude afstudeert. Iemand die drie keer per week in de sportschool staat.Iemand die een perfecte relatie lijkt te hebben. Iemand die op dinsdagavond een diner organiseert alsof ze haar leven volledig onder controle heeft.

Wat je meestal niet ziet?

De afwijzingen. De stress. De huilbuien. De ouders die misschien financieel hebben geholpen. De tien mislukte sollicitaties. De onzekerheid. De slaapkamer die eruitziet alsof er een bom is ontploft. Je ziet het eindresultaat van honderd verschillende levens — en vergelijkt dat vervolgens met jouw gewone dinsdag. Geen wonder dat het soms voelt alsof je achterloopt.

Zelfs ontspannen moet tegenwoordig efficiënt.

Misschien is het opvallendste wel dat zelfs ontspanning een prestatie is geworden. We gaan naar de sportschool om gezond te zijn. We mediteren om minder stress te hebben. We lezen om onszelf te ontwikkelen. We wandelen voor onze mentale gezondheid. We plannen quality time. We maken een vision board. We luisteren naar podcasts over productiviteit. We proberen beter te slapen. Zelfs niets doen voelt soms als iets wat je moet kunnen. En als je dan eindelijk op de bank ligt, kan er zomaar een stemmetje in je hoofd komen:

Ik had ook kunnen sporten.

Of:

Ik had die avond beter kunnen gebruiken.

Alsof je vrije tijd pas waarde heeft als je er iets aan hebt gehad.

Misschien wil jij helemaal geen leven waarin je om half zeven opstaat, drie keer per week sport, een eigen bedrijf runt, ieder weekend naar een festival gaat en ondertussen ook nog tijd hebt voor een perfecte relatie. Misschien wil je gewoon een baan die je leuk vindt, genoeg geld om prettig te leven, twee goede vriendinnen en op woensdagavond pizza op de bank.

Je hoeft niet overal goed in te zijn!

Misschien kan je soms even beter denken “goed genoeg” is het nieuwe succes. Dus als je vandaag een zes haalt terwijl je een acht had gehoopt: adem uit. Als je een avond thuisblijft terwijl iedereen uitgaat: prima. Als je carrière even niet vooruitgaat: je leven staat niet stil. Als je lichaam niet iedere dag hetzelfde eruitziet: het is een lichaam, geen project. En als je op je 23e nog niet weet wat je wilt worden? Welkom bij het leven.

Je hoeft niet de beste versie van jezelf te zijn. Je mag ook gewoon een versie zijn die vandaag haar best doet.

Misschien is dat namelijk wél genoeg. Sterker nog: misschien moeten we het woord genoeg weer eens wat vaker gebruiken. Want een leven dat altijd beter, sneller, mooier en succesvoller moet worden, is uiteindelijk vooral een leven waarin je nooit aankomt. En je hoeft nergens aan te komen. Je bent er al.